سوم خرداد، روز مقاومت و پیروزی است. اگرچه دیگر آوینی در میان ما نیست تا با طنین دلنشین و نفس معنویاش از خرمشهر برایمان روایت کند، اما پنجرهای از جنس نگاه او بر لوح جانمان همچنان به روی رویدادها گشوده است.
دستاوردهای این جنگ چهلروزه فراتر از یک پیروزی نظامی است. جهان دید که هنر جنگ ایرانیان، با توانمندیهای بومی در برابر تسلیحات گران غربی، معادلات قدرت را تغییر داده است. بخش عمدهای از همسایگان همدل ماندند، اپوزیسیون خارجنشین بیپایگاهی خود را عیان کرد، امت اسلامی کنار ایران ایستاد و توسعه پوشالی شیخنشینها رسوا شد. مهمتر از همه، مردم غرب فهمیدند بهای جنگ اسرائیل را آنها میپردازند. تنگه هرمز به عنوان اهرم راهبردی، نمایان شد تا خرمشهری دیگر فتح شود.
اکنون پشت میز مذاکره نشستهایم. نتیجه هرچه باشد، درس خرمشهر روشن است: ما سرباز ولایتیم و ایران را خودمان میسازیم. مذاکره ابزار است، نه هدف. اگر به نتیجه عادلانه برسد، از موضع اقتدار بوده؛ و اگر نرسد، ملتی که در برابر ابرقدرت جهان ایستاد، از بازسازی سرزمینش ناتوان نخواهد بود.
ثبت دیدگاه